Bił lotnicze rekordy i zabijał pilotów na pęczki. Niebezpieczna maszyna, która lata do dziś

F-104 był jednosilnikowym, jednoosobowym myśliwcem zaprojektowanym do uzyskiwania przewagi powietrznej, który był wykorzystywany zarówno w roli myśliwca, samolotu przechwytującego, jak i bombowca. Historia tej konstrukcji zaczyna się w po zakończeniu wojny w Korei, gdy w 1951 r. Kelly Johnson, ówczesny główny projektant w firmie Lockheed, przeprowadził szereg rozmów z pilotami, którzy uczestniczyli w tym konflikcie.

Johnson uznał, że nowy samolot koncernu Lockheed pójdzie pod prąd lotniczych trendów i zamiast budowy jeszcze większego, cięższego i bardziej złożonego myśliwca tym razem zaprojektuje maszynę, która będzie lekkim i relatywnie prostym samolotem o osiągach koncentrujących się na wysokim pułapie lotu oraz wysokiej prędkości wznoszenia. Projektant nie rzucał słów na wiatr, o czym świadczy fakt, że już trzy lata później, w 1954 r. w niebo wzniósł się XF-104, a cztery lata później ruszyła seryjna produkcja tej maszyny.

Co ciekawe, zaledwie kilka miesięcy po rozpoczęciu produkcji F-104 trafił w sam środek potencjalnego konfliktu wojennego. Został bowiem wysłany do Tajwanu jako straszak na chińskie myśliwce MiG-15 i MiG-17 podczas kryzysu w cieśninie tajwańskiej. Ze względu na problemy z silnikiem oraz fakt, że siły US Air Force preferowały samoloty z większym zasięgiem i udźwigiem, myśliwiec został jednak wycofany ze służby. Pentagon szybko zmienił jednak zdanie i już w 1961 r., podczas kryzysu berlińskiego, samolot wrócił do sił powietrznych USA. Latał także w czasie wojny w Wietnamie, gdzie wykonał ponad 5 tys. misji.

W sumie F-104 służył w siłach US Air Force do 1969 r., czyli jakieś dziesięć lat, nie były to jednak jedyne siły zbrojne korzystające z tej maszyny. O wiele większą popularność myśliwiec zyskał bowiem poza granicami Stanów Zjednoczonych. W 1958 r. F-104 został wybrany nowym myśliwcem RFN, a następnie podobną decyzję podjęto w Kanadzie, Holandii, Belgii, Japonii oraz we Włoszech.

W sumie myśliwiec służył w siłach lotniczych 15 krajów, choć jego eksportowy sukces zaczął być rozpatrywany w nowym świetle w 1975 r., gdy na jaw wyszły łapówki, jakie firma Lockheed dawała dla polityków i wojskowych w zamian za podpisywanie kontraktu na zakup tej maszyny. Nie był to jednak koniec problemów myśliwca. F-104 nie miał bowiem zbyt dobrej reputacji w kwestiach bezpieczeństwa lotu, szczególnie w siłach niemieckiego Luftwaffe.

W wyniku różnorodnych wypadków RFN straciło aż 292 z 916 zakupionych myśliwców F-104 oraz 116 pilotów w latach 1961 – 1989 r. Tak fatalna statystyka sprawiła, że myśliwiec doczekał się wymownego przydomka "widowmaker". W sumie samolot latał jednak aż do 2004 r., gdy został wycofany z włoskich sił powietrznych, gdzie latał w swojej ostatniej produkcyjnej wersji F-104S.

Z ciekawostek warto wspomnieć, że życie na tym samolocie prawie stracił też legendarny pilot testowy Chuck Yeager, który w 1963 r. próbował ustanowić nowy rekord prędkości na za sterami tej maszyny. W wyniku nieudanej próby hamowania Yeager musiał ostatecznie katapultować się z samolotu, a swoją próbę opłacił poważnymi oparzeniami, utratą końcówki dwóch palców oraz długim pobytem w szpitalu.

Jak widzicie na zdjęciach, samolot miał dosyć prostą konstrukcję, która w połączeniu z fantastycznymi osiągami sprawiała, że czasem określano go mianem "rakiety z pilotem". F-104 był również pierwszym amerykańskim myśliwcem w aktywnej służbie, który przekroczył prędkość dwóch machów, a w 1958 r. samolot ustanowił także nowy rekord prędkości na poziomie ok. 2,6 tys. km na godz. Z kolei w 1959 r. F-104 wzleciał na rekordową wysokość 35 km. Tym samym był to pierwszy samolot w historii, który jednocześnie miał na koncie rekord prędkości, wysokości i wznoszenia. Co ciekawe, dziś samolot wciąż można zobaczyć na niebie. Kilka sztuk F-104 trafiło bowiem w ręce cywilnej organizacji lotniczej Starfighters Inc. z siedzibą w amerykańskim stanie Floryda.