Tajemnica Bożego Narodzenia (4)

„Miłosierdzie względem ojca nie pójdzie w zapomnienie” (Syr 3.14).

Liturgia Niedzieli Świętej Rodziny prowadzi nas od żłóbka w Betlejem do codzienności domu w Nazarecie. Po radości z narodzin Syna Bożego Kościół zaprasza, aby spojrzeć na tajemnicę Wcielenia przez pryzmat relacji rodzinnych. W tym świetle szczególnie mocno wybrzmiewają słowa Księgi Syracydesa: „Miłosierdzie względem ojca nie pójdzie w zapomnienie”. To zdanie jest nie tylko mądrością starotestamentalną, ale także obietnicą, że miłość okazywana w rodzinie ma wymiar wieczny. Pozwala więc na odkrywanie wieczności obecnej pośrodku czasu, w którym żyjemy.

Syn Boży nie przyszedł na świat w oderwaniu od ludzkiej historii, co Ewangelie przypomina nam, przedstawiając rodowód Jezusa. Narodził się w rodzinie, przyjął konkretne więzi, uczył się życia od Maryi i Józefa. Postać św. Józefa zajmuje w tej tajemnicy miejsce szczególne. Jest ojcem, który nie mówi, ale działa. Chroni życie Dziecka, bierze odpowiedzialność za Maryję, podejmuje trudne decyzje w ciszy i posłuszeństwie Bogu. Jego ojcostwo pokazuje, że miłosierdzie często wyraża się nie w wielkich słowach, lecz w codziennej wierności.

Miłosierdzie względem ojca nie zawsze jest łatwe. Bywa, że ojcostwo jest naznaczone słabością, brakiem, a czasem bólem. Słowo Boże nie idealizuje rodzin, ale wskazuje drogę uzdrowienia. Miłosierdzie oznacza gotowość zobaczenia dobra, nawet jeśli było ono kruche i niepełne. Oznacza cierpliwość, przebaczenie, a czasem modlitewne oddanie Bogu tego, czego nie potrafimy do końca zrozumieć ani naprawić.

Boże Narodzenie objawia Boga, który przychodzi z miłosierdziem do ludzkich relacji. W Świętej Rodzinie uczymy się, że dom może stać się miejscem świętości nie dlatego, że jest doskonały, lecz dlatego, że jest otwarty na Boga. Każdy gest szacunku wobec ojca, każda próba pojednania, każde słowo wdzięczności ma wartość w oczach Boga. Nic z tej miłości nie ginie.

W Niedzielę Świętej Rodziny jesteśmy zaproszeni, aby spojrzeć na własne rodziny w świetle Betlejem. By zapytać, czy potrafimy okazać miłosierdzie tam, gdzie jest ono najbardziej potrzebne. Bóg, który stał się Dzieckiem, zapewnia nas, że „miłosierdzie względem ojca nie pójdzie w zapomnienie” – ani w ludzkiej pamięci, ani w Jego sercu.