Baranek Boży

Tym razem nie w żłóbku, chociaż obecny w kolędach. „Baranku Boży, co ludzkie winy, przyszedłeś gładzić, Boże jedyny, i zaraz od narodzenia, rozpoczynasz swe cierpienia, przepuść nam, Panie". (Wśród nocnej ciszy, Na Agnus Dei). Ten śpiew towarzyszy łamaniu Chleba. Ofiara. Ciało wydane za życie świata. Ciało wzięte od człowieka złożone w ofierze Bogu by w zamian dać człowiekowi błogosławieństwo. „Zabrał, co nasze, dał nam, co swoje” – często powtarzany motyw w katechezie Kościoła niemalże od jego początków.

Dał nam, co swoje… Dlatego Jan apostoł z zachwytem pisze: „popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec”. Wiara jest zachwytem tym, co otrzymaliśmy i pokornym dziękczynieniem za to, że Jezus zabrał to, co nasze, by grzech unicestwić. O tej tajemniczej wymianie mówi inna pieśń, którą chcemy przywołać, kontemplując Jana Chrzciciela, wskazującego na Jezusa. „Padajcie ludy, uniżcie się trony, przed śmiertelników okiem utajony, pod postaciami wina i chleba Bóg zstąpił z nieba. Baranku Boży, Zbawco Twego ludu, uczyń godnymi nas nowego cudu; wstąp w nas łaskawie, władnij sercami i mieszkaj z nami” (Na stopniach Twego zwr. 5 i 6).